Park kulturowy zamiast skansenu w Łeknie

Projekt Łekno sprowadza się do popularyzacji idei powołania PARKU KULTUROWEGO na ziemi łekneńskiej i popularyzacji jej historii. Zdecydowałem się na podjęcie tej tematyki ze względu na to, że jak dotąd, idea utworzenia „skansenu” czy też parku kulturowego nie była poważnie traktowana nie tylko przez lokalnych włodarzy…

O skansenie nad Jeziorem Łekneńskim marzył prof. Andrzej Marek Wyrwa z Instytutu Historii Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, dzięki któremu tematyka łekneńska przeżywała prawdziwy renesans w latach 90. ubiegłego wieku. Autorem koncepcji skansenu, która obecnie może stanowić jedynie podstawę rozważań nad kształtem i zakresem przyszłego parku kulturowego, był prof. Grygorowicz z Politechniki Poznańskiej.

Dziś wiadomo, że wspomniana koncepcja nie ma – ze względów merytorycznych – szans na realizację. Inaczej wygląda sprawa parku kulturowego. Jego utworzenie zależy od rady gminy.

Teren wykopalisk wciąż czeka na zagospodarowanie. Przez długie lata, po zakończeniu prac archeologicznych, nic na stanowisku „L3” na tak zwanym „Klasztorku” się nie działo. Drgnęło dopiero w tym roku. Byli członkowie Ekspedycji Archeologicznej „Łekno”, zrzeszeni w Towarzystwie Miłośników Łekna, opracowali wstępny plan zagospodarowania i udostępnienia zwiedzającym wspomnianego stanowiska „Ł3” na półwyspie Jeziora Łekneńskiego w Tarnowie Pałuckim.

Prace mają rozpocząć się od wyrównania i utwardzenie drogi gruntowej prowadzącej do stanowiska archeologicznego, wyrównania terenu, uporządkowania roślinności. W kolejnym kroku miałby powstać park kulturowy, obejmującego Łekno, Tarnowo Pałuckie oraz jeziora Rgielskie i Bracholińskie.

Na terenie po wykopaliskach miałyby zostać wyznaczone zasięgi fundamentów rotundy, oratorium, kościoła i kaplicy cmentarnej. Znalazłaby się przy nich odpowiednia informacja.

Regionaliści przewidują postawienie zadaszonej wiaty z ławkami, koszami na śmieci i sanitariatami, a także wybudowanie parkingu i umieszczenie stelaży wystawienniczych, przedstawiającymi szkice z opisami grodu (VII-VIII w.), klasztoru i tzw. oratorium (1153 – pocz. XIII w.) klasztoru i kościoła po rozbudowie (XIII-XIV) oraz kaplicy cmentarnej (XV-XVI w.).